كسى كه خدا را عالم به همه چيز مىداند ، و بى نياز از هر كس ، و رحيم و مهربان به همه بندگان ، چگونه ممكن است داورى كسى را بر داورى او ترجيح دهد ؟ و چگونه ممكن است عكس العملى جز شنيدن و اطاعت كردن در برابر فرمان و داوريهايش نشان دهد ؟ و چه وسيله خوبى است براى پيروزى مؤمنان راستين و چه آزمون بزرگى ؟ ! لذا در پايان آيه مىفرمايد : « رستگاران واقعى آنها هستند » ( * ( وَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) * ) . كسى كه زمام خود را به دست خدا بسپارد ، و او را حاكم و داور قرار دهد بدون شك در همه چيز پيروز است ، چه در زندگى مادى و چه معنوى . دومين آيه همين حقيقت را به صورت كلىتر تعقيب كرده مىفرمايد : « كسانى كه اطاعت خدا و پيامبر ص كنند و از خدا بترسند و تقوى پيشه نمايند آنها نجات يافتگان و پيروزمندانند » ( * ( وَمَنْ يُطِعِ اللَّه وَرَسُولَه وَيَخْشَ اللَّه وَيَتَّقْه فَأُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ ) * ) ( 1 ) . در اين آيه مطيعان و پرهيزگاران را به عنوان « فائز » توصيف كرده ، و در آيه قبل كسانى كه در برابر داورى خدا و پيامبر تسليمند به عنوان « اهل فلاح » توصيف شده‌اند ، به طورى كه از منابع لغت استفاده مىشود « فوز » و « فلاح » تقريبا يك معنى دارد ، « راغب » در « مفردات » مىگويد : « فوز به معنى پيروزى و رسيدن به كار خير است توام با سلامت » و در مورد فلاح مىگويد : « فلاح همان ظفر و رسيدن به مقصود است » ( البته در اصل به معنى شكافتن مىباشد و از آنجايى

--> ( 1 ) جمله « يتقه » كه با سكون قاف و كسر هاء قرائت مىشود در اصل « يتقيه » بوده ، چون شرط واقع شده ياء آن به خاطر مجذوم شدن حذف گرديده ، و چون دو كسره پشت سر هم ثقيل بوده يكى از آن دو حذف شده و به صورت فوق در آمده است .